Το περασμένο τριήμερο είπαμε να δοκιμάσουμε για δεύτερη φορά τη σκηνή οροφής, αυτή τη φορά σε πιο ήπιες συνθήκες, αλλά για αρκετά μεγαλύτερη διάρκεια.
Σάββατο απόγευμα ξεκινήσαμε από κάτι φίλους που περάσαμε το μεσημέρι μαζί στο Βαθύ Χαλκίδος με προορισμό τη Μελίσσια Λίμνη, όπου φτάσαμε αφού είχε νυχτώσει μέσα από έναν σχετικά εύκολο χωματόδρομο και στήσαμε στα γρήγορα τη σκηνή και μπήκαμε για ύπνο.
Η θέα & η ηρεμία/ησυχία το ξημέρωμα μας αντάμειψε. Η θερμοκρασία με το diesel heater να δουλεύει λίγες ώρες ήταν πολύ άνετη.
Μόλις συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε ξεχάσει τον αναπτήρα και μη μπορώντας να ανάψουμε το γκαζάκι με διαφορετικό τρόπο, ξεκινήσαμε προς τα βόρεια, πήραμε πρωινό από το Προκόπι και ακολουθώντας έναν σύντομο χωματόδρομο, φάγαμε με θέα τις Λίμνες Ορυχείων.
Από εκεί, βάλαμε στο GPS τη δυτική πλευρά του νησιού, όμως προς έκπληξή μας μας πήγε μέσα από έναν πολύ ιδιαίτερο χωματόδρομο, με αρκετά νεροφαγώματα στις μεγάλες κατηφόρες που υπήρχαν που το πιθανότερο είναι να πρόκειται για αντιπυρική ζώνη. Αφού το διασχίσαμε με το πάσο μας, βρεθήκαμε για λίγο σε άσφαλτο έως λίγο πριν το Σαρακήνικο και από εκεί έως και το Πετάλη που ήταν ο προορισμός μας, υπάρχει ένας πολύ εύκολος παραθαλάσσιος χωματόδρομος με φανταστική θέα.
Φτάσαμε μεσημέρι στην παραλία Πετάλη, στήσαμε τη σκηνή, χορτάσαμε ήλιο και φάγαμε εκεί, έως ότου φύγανε όσοι την είχαν επισκεφτεί και ανεβήκαμε κι εμείς για ύπνο. Το πρωί φάγαμε ένα κλασικό English breakfast!
Παίρνοντας το άλλο πρωινό το δρόμο της επιστροφής, περάσαμε μία γρήγορη βόλτα από το (παρατημένο) Διάσελο Αγάλης που είχε θέα τη χιονισμένη κορφή της Δίρφυ.
Ένα πολύ όμορφο 3ήμερο νέων εμπειριών ήρθε στο τέλος του αφήνοντας πολλές προσδοκίες για επόμενες αντίστοιχες περιπέτειες για εμάς, τη σκυλίτσα και το Vitarάκι μας!